Centrum im. Ludwika Zamenhofa
Mediateka CLZ
Kontrast:brightness_6
Czcionka: A A+ A++
Język: plen

Historia mówiona

W ramach projektu e-Mediateka CLZ udostępnionych zostanie wiele nagrań. Wybrane zostały wywiady z osobami związanymi z Białymstokiem (m.in. artyści, sportowcy, pasjonaci, „zwykli” mieszkańcy Białegostoku, esperantyści), przedstawiające różnorodny zakres tematyczny. Mieszczą się one w możliwie szerokich ramach czasowych, odnoszących się do historii Białegostoku i Podlasia, z uwzględnieniem wątków, które dotyczą losów białostoczan lub Podlasian chociaż wykraczają poza ten obszar geograficzny (np. bieżeństwo, deportacje, powstanie warszawskie, emigracja). Ponadto Mediateka CLZ jako jedyna w Polsce biblioteka multimedialna zawiera szeroką dokumentację ruchu esperanckiego i ten zasób również zostanie zaprezentowany w e-Mediatece. Użytkownicy będą mieli możliwość zapoznać się z całymi wywiadami lub fragmentami, dotyczącymi wybranych tematów.

Ok
arrow_back

Historia mówiona

Wasilewski Bernard

Bernard Wasilewski (major) urodził się 10 sierpnia 1916 r. w Górze (gmina Krypno) w rodzinie Julii (z domu Snarskiej) i Aleksandra Wasilewskich. Rodzice byli rolnikami. Ukończył Szkołę Powszechną w Górze. W 1932 r. zapisał się do Związku Krakusów (konne odziały organizowane przez Przysposobienie Wojskowe). W 1937 r. wstąpił do 10 Pułku Ułanów Litewskich i został skierowany do szkoły podoficerskiej. Po szkole został przydzielony do 2 Szwadronu jako instruktor. Do II wojny światowej przebywa w koszarach 10 Pułku Ułanów Litewskich w Białymstoku. Brał udział w bitwie pod Kockiem 2- 6 października 1939 r. (ostatnia bitwa wojny obronnej stoczona przez regularne wojsko). Stamtąd 6 października dostał się do niemieckiej niewoli. Początkowo trafił do obozu jenieckiego Stalag VII A dla szeregowców i podoficerów w Moosburgu w południowej Bawarii. Następnie został przeniesiony do pracy do Berchtesgaden w Alpach, a jeszcze później trafił do Piding niedaleko miejscowości Raichenhalle (Bawaria). W lipcu 1942 r. złapany wraz z pięcioma współwięźniami po nieudanej próbie ucieczki z obozu. Trafił do obozu karnego XVIIIC. Po paru tygodniach został z powrotem przetransportowany do Piding. Tam przebywał do wyzwolenia obozu w maju 1945 r. Po powrocie do Polski osiedla się na Kujawach w Halinowie. W 1949 r. przyjechał do Białegostoku, tu zatrudnił się jako murarz, później woźnica. Do emerytury w 1991 r. pracował w Spółdzielni Usług Przewozowych „Przewóz”. Przez dziesięć lat śpiewał w chórze Cantylena. Należał do Związku Inwalidów Wojennych oraz do Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Prowadził poczty sztandarowe podczas uroczystości patriotycznych i kościelnych. Uhonorowany nagrodą „Świadek Historii” przyznawaną przez Instytut Pamięci Narodowej oddział w Białymstoku. W 2013 r. minister obrony narodowej awansował go do stopnia majora. Zmarł 13 stycznia 2014 r. w Białymstoku.